Szklany człowiek

Hej, we wsi Cyganek, jak kogo zapytasz
skąd się wzięła nazwa, każden ci odpowie,
że tutaj zło czarne wciąż zębami zgrzyta
i włos jeży każdej, bez wyjątków, głowie.
Że tu ludzi mierzi mroku dziejów scheda,
odkąd stary Cygan duszę diabłu sprzedał.

Mówią, że tu ongi stawały tabory,
by z potoku rzeki wody czerpać świeżej,
żeby dać odetchnąć koniom od tobołów;
aby ogień skrzesać, po czém noc przeleżeć.
Tu się Cygan kochał w pięknej Cyganeczce;
tutaj dom swój mieli i spoczynek wieczny.

Hej, on oddał duszę, by mieć dziecko mogła,
później dom budował, ze spoconym czołem.
Ona krucha była i cienka jak jodła —
i jak jodłę drwale strzaskają toporem,
tak ją poród strzaskał, odbierając życie:
chował Cygan żonę wraz z dzieckiem o świcie.

Hej, nie było człeka, który by nie słyszał,
jak Cygan lamenty wznosi pod niebiosy.
Przeklęty cyrograf własną krwią podpisał,
oddał duszę, zmarłszy śmiercią Iskarioty.
Dom się po nim ostał, co go stawiał żonie,
wóz, pies jego biały i trzy juczne konie.

Psa po dziś dzień widzą, jak staje nad rzeką
i Cygana patrzy tęsknym, pustym wzrokiem.
Dziecko jego słyszą, gdy płacze o mleko,
każdej jednej nocy, hołubione mrokiem.
Podobno i zmarły przez okna zagląda,
żony swej szukając i ciepłego kąta.

Ale gdy po zmierzchu wszystkie światła gasną,
Piaskun wejść do izby mało co się trudzi.
Hej, kto tam w Cyganku nocą umiał zasnąć,
może w innym świecie był się już obudził
i po wsi się włóczy, i do drzwi kołacze,
i — za domem tęskniąc — razem z dzieckiem płacze.

4 IV 2006